Przedszkola w Krakowie Opera idzie do przedszkola

<< powrót do strony Przedszkola w Krakowie

Co o operze wiedzieć warto?

SCENY OPERY KRAOWSKIEJ

Scena Operowa

Teatru im. J. Słowackiego

pl. Św. Ducha 1 Kraków

Dwa razy w tygodniu, w niedziele i w poniedziałki grane są spektakle Opery Krakowskiej.

Scena Operetkowa

Operetka Krakowska

ul. Lubicz 48 Kraków

Scena operetkowa aktualnie znajduje się w przebudowie.

Spektakle Opery krakowskiej Odbywają się również na scenach:

Scena PWST

im. St. Wyspiańskiego

ul. Straszewskiego 22 Kraków

Nowohuckie Centrum Kultury

im. St. Wyspiańskiego

al. Jana Pawła II 232 Kraków

OPERA DZISIAJ

Obecnie, najważniejszą inwestycją opery jest budowa nowego gmachu. Stary pochodzi jeszcze z końca XIX wieku i nie spełnia wymogów funkcjonalnych, co znacznie ogranicza działalność artystyczną i organizacyjną tej instytucji. Nowy budynek pomieści ponad 700 widzów i umożliwi wprowadzenie na nowoczesną scenę tytułów wymagających pełnej technologii teatralnej. Uroczystość wmurowania aktu erekcyjnego nowego gmachu Opery odbyła się 30 października 2004 r., przy ul. Lubicz 48.

Opera Krakowska współpracuje z uznanymi realizatorami oraz dyrygentami z kraju i zagranicy. Zaplecze techniczne tworzy grupa wyspecjalizowanych osób z następujących pracowni: elektrycznej, krawieckiej, fryzjerskiej, stolarskiej, malarskiej, modniarskiej, modelatorskiej. Instytucja zatrudnia także doświadczoną kadrę administracyjną. Posiada również własny transport i magazyny.

Administracja Opery Krakowskiej 9 lutego 2008 przeprowadziła się do nowego gmachu przy ul. Lubicz 48.

KARTKA Z HISTORII

Związki Krakowa z operą sięgają 1628 roku, kiedy to jedna z podwawelskich drukarni wydała pierwsze libretto operowe w języku polskim. Było to tłumaczenie tekstu Saracinellego zatytułowanego "La liberazione di Ruggiero dall'isola d'Alcina", które trzy lata wcześniej opatrzyła muzyką Francesca Caccini. Dokumenty wskazują, że widowiska operowe prezentowane były w Krakowie w pałacu biskupa Kajetana Sołtyka i na dworze księcia Teodora Lubomirskiego. Pierwszy publiczny spektakl operowy ZEMIRY I AZORA Ernesta Gretrý'ego odbył się w marcu 1782 roku Od tego czasu datuje się historia opery w Krakowie.

Brak finansów i brak odpowiedniej siedziby dla operowych przedstawień powodowały, że w Krakowie powstawały kolejne przedsiębiorstwa operowe i upadały po kilku sezonach, by znów się odradzać. W 1893 roku wybudowano Teatr Miejski im. J. Słowackiego, który miał służyć wszelkim gatunkom scenicznym. Ale ze względów oszczędnościowych miasto, które było właścicielem budynku, wolało w nim widzieć dramat niż operę. Mimo to, spektakle operowe odbywały się na scenie miejskiego Teatru, choć rzadziej niż spektakle dramatyczne. W Krakowie występowali wszyscy wielcy polscy śpiewacy z Janem Kiepurą, Adamem Didurem, Heleną Zboińską-Ruszkowską, Adą Sari na czele.

Niemal natychmiast po zakończeniu działań wojennych w 1945 roku na tym terenie władze miasta wznowiły działalność Teatru im. Słowackiego jako teatru dramatu i opery. Inaugurowano ją HRABINĄ Stanisława Moniuszki. Powstały też inne operowe i operetkowe inicjatywy. Nie utrzymały się jednak dłużej z powodu braku pieniędzy. W 1946 roku zespół operowy zorganizował Walerian Bierdiajew. Opera krakowska występowała dwa razy w tygodniu na scenie Teatru im. Słowackiego dając w ciągu dwu lat swej działalności dziesięć premier. Niestety, znów względy finansowe zadecydowały o rozwiązaniu opery w Krakowie. W 1954 roku powstało Towarzystwo Przyjaciół Opery, które zorganizowało nowy zespół operowy na bazie muzyków krakowskiej Filharmonii i absolwentów Wydziału Wokalnego Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie. Pierwszy spektakl nowej opery, RIGOLETTO Verdiego, odbył się 13 października 1954 roku W tym samym czasie zawiązało się Towarzystwo Przyjaciół Teatru Muzycznego, które z muzyków istniejącego w Krakowie zespołu Orkiestry i Chóru Polskiego Radia stworzyło operetkę. Pierwszy spektakl, HRABINA MARICA Kalmana, odbył się 19 grudnia 1954 roku. Obie instytucje wykorzystywały początkowo salę Domu Żołnierza. Po kilku miesiącach Opera przeniosła się do Teatru im. Słowackiego występując tam dwa razy w tygodniu, Operetka pozostała w Domu Żołnierza. Tak zapoczątkowana została, nieprzerwana do dziś, działalność Opery i Operetki w Krakowie.

W 1958 roku oba Towarzystwa zostały rozwiązane. Zespoły połączono, przeszły pod zarząd miejski jako Miejski Teatr Muzyczny - Opera i Operetka. W 1975 roku nazwę zmieniono na Krakowski Teatr Muzyczny, a w 1981 przyjęto nazwę Opera i Operetka w Krakowie. Od 2001 roku istnieje jako "Opera Krakowska" w Krakowie.

Czterdzieści pięć lat istnienia operowej i operetkowej sceny w Krakowie, to nieustanny trud kolejnych jej kierowników i całego zespołu nie tylko nad zapewnieniem instytucji podstaw egzystencji, ale przede wszystkim nad podnoszeniem poziomu artystycznego. Mimo iż pozbawiona własnej sceny krakowska Opera niejednokrotnie przodowała wśród polskich scen muzycznych.

Od 1983 Opera i Operetka w Krakowie odbywa liczne podróże artystyczne. Jej spektakle operowe, operetkowe i baletowe oklaskiwali i oklaskują melomani m.in. Belgii, Francji, Holandii, Niemiec, Szwajcarii i Włoch.

Krakowska muzyczna scena odgrywa też niebagatelną rolę w kształceniu młodych wokalistów. To w Krakowie debiutowali w operze i operetce lub zdobywali operową wiedzę wybitni polscy śpiewacy, m.in. Teresa Żylis-Gara, Jadwiga Romańska, Jadwiga Rappé, Elżbieta Szmytka, Zofia Kilanowicz, Wiesław Ochman, Kazimierz Pustelak, Roman Węgrzyn. Stała współpraca z krakowską uczelnią muzyczną daje studentom możliwość ugruntowania nabytych w czasie studiów umiejętności, a teatrowi zapewnia dopływ młodych kadr.

SŁOWNICZEK POJĘĆ OPEROWYCH
a capella	bez towarzyszenia instrumentalnego
Akt	część spektaklu teatralnego, z reguły będąca logicznie spójną całością
Alt	głos żeński od a do d2, wyższy od tenoru i niższy od sopranu
Akompaniament	uzupełniająca partia instrumentalna towarzysząca głównej partii melodycznej, wykonywanej przez głos solowy, instrument lub chór
Ansambl	scena zespołowa w sztuce teatralnej, operze
Antrakt	teatralna przerwa, między aktami
Aria	pieśń solowa z akompaniamentem orkiestry
Arioso	solowy fragment wokalny z akompaniamentem, o charakterze pośrednim między liryczną arią a deklamacyjnym recytatywem
Baryton	głos męski od A do fis1, szlachetny w brzmieniu, łączący siłę z powagą
Bas	najgłębszy głos męski zasadniczo od E do e1
Bocca chiusa	śpiew z zamkniętymi ustami
Chór	zespół śpiewaków wykonujących utwór jedno- lub wielogłosowy a cappella lub z towarzyszeniem instrumentów
Dyszkant	wysoki głos chłopięcy odpowiadający skalą sopranowi
Emisja głosu	1. proces wydobywania głosu w śpiewie; 2. nauka kształtowania głosu uwzględniająca wszystkie elementy fizjologiczne, akustyczne i artystyczne
Falset	głos męski wydobywany z silnie napiętych strun głosowych, o oktawę wyższy od normalnej skali śpiewającego; brzmi w skali głosów żeńskich; stosowany np. w jodłowaniu
Finał	końcowa część dzieła muzycznego
Interludium	wstawka, zwłaszcza instrumentalna, między częściami większego utworu wokalnego lub instrumentalnego
Kantylena	śpiewna melodia w utworze
Koloratura	wirtuozowskie ozdabianie melodii wokalnej bogatymi ornamentami i pasażami
Lorgnon	mała teatralna lornetka, przez którą można dokładnie obserwować to, co się dzieje na scenie
Libretto	treść opery, operetki, baletu, historia słowna w nich przedstawiana
Mezza voce	półgłosem
Musical	sceniczna forma muzyczna, od opery i operetki różniąca się sposobem śpiewu i instrumentarium
Opera	muzyczny dramat sceniczny z partiami wokalnymi, instrumentalnymi, czasem również baletowymi, zdarzają się równie partie mówione
Operetka	"farsa" muzyczna, "lżejsza" w tematyce od opery, częściej niż opera sięgająca do parti recytowanych, zasadniczo ma szczęśliwe zakończenie
Parlando	sposób wykonania fragmentu arii lub pieśni zbliżony do mowy, melodeklamacja, zachowująca jednak określone przez kompozytora wysokości dźwięków
Pointy	specjalnie utwardzone i wyprofilowane obuwie do tańczenia na czubkach i wspinania się na palce
Recytatyw	rodzaj śpiewu zbliżony pod względem rytmicznym i melodycznym do deklamacji tekstu
Singspiel	"śpiewogra", utwór sceniczny, zwykle komiczny, z dialogami i wstawkami muzycznymi (często piosenkami ludowymi, a także prostymi ariami i ansamblami)
Sopran	najwyższy głos żeński z reguły od c1 do a2
Tenor	wysoki głos męski o charakterystycznym brzmieniu, z reguły od c do a1
Uwertura	wstęp do dzieła muzycznego, będący przekrojem jego zawartości, zebrane są w niej wszystkie melodyczne motywy dzieła
Wodewil	komedia ze śpiewem, polska nazwa to "komedio-opera"

DYREKCJA OPERY KRAKOWSKIEJ ZASTRZEGA MOŻLIWOŚĆ ZMIANY TERMINÓW, MIEJSC, GODZIN I REPERTUARU SPEKTAKLI.

Centrala	012 296 61 00
Sekretariat	012 296 61 01, 296 61 02; fax: 012 296 61 03
Rezerwacja biletów	012 296 62 62, 296 62 63; fax: 012 296 62 64
Dział Marketingu	012 296 62 65, 296 62 66, 296 62 67
Koordynacja Pracy Artystycznej	012 296 62 32
Administracja	012 296 62 01
Dział Techniczny	012 296 61 07
Kadry	012 296 62 26
Księgowość	012 296 62 46

Dział Marketing, ul. Lubicz 27,

tel.: (+48) 012 296 62 65, 296 62 66, 296 62 67

e-mail: bilety@opera.krakow.pl,

www.opera.krakow.pl

Rezerwacja i sprzedaż biletów indywidualnych i grupowych, informacja o repertuarze:

Kasa biletowa w gmachu Teatru im. J. Słowackiego:

pon., pt., sob.: 10.00 – 13.00, 16.00 – 19.00, Wt. – czw.: 13.00 – 18.00, Niedz.: 12.00 – 19.00

tel.: (+48) 012 296 62 62, 296 62 63; fax: 012 296 62 64, e-mail: kasa.opera@neostrada.pl

Nr rachunku bankowego: 37 1060 0076 0000 3310 0014 0703

BPH S.A. Kraków, Rynek Główny 47

SWIFT: BPHKPLPK

Wszelkie zamieszczone tu materiały stanowią własność OPERY KRAKOWSKIEJ.

Zostały udostępnione i opublikowane w celach informacyjnych, ich kopiowanie i wykorzystywanie może następować wyłącznie za zgodą i wiedzą

OPERY KRAKOWSKIEJ